Wouter Nicolaas

3 juni 1969, het Woodstockjaar, was de dag dat ik het licht zag. Geboren in het Deo-ziekenhuis in Haarlem. Eerste en enige zoon in een gezin met 3 kinderen. Met veel plezier denk ik terug aan mijn kinderjaren in Overveen waar het mij aan niets ontbroken heeft. Pa werkte, ma zorgde en met mijn zussen kon ik spelen en/of ruziemaken, beetje voetballen en lekker op vakantie in Frankrijk. Wat wil een kind nog meer!

Helaas kwam de onvermijdelijke eerste schooldag. Wie heeft toch bedacht dat je een kind 6 uur per dag stil moet laten zitten en vol moet storten met grotendeels irrelevante informatie om het klaar te stomen voor het leven? Ik wilde spelen, ruimte, VRIJHEID. Flink m’n kont tegen de kribbe gegooid dus. Tot het eindexamen aan toe! Arme leraren, arme ouders. Na 16 jaar school was het ook echt genoeg geweest. Twee weken na het laatste examen (natuurkunde) ben ik met mijn rugzak de wijde wereld in getrokken, weg uit het bekrompen Nederland.

Na 3 maanden in Spanje en Frankrijk te hebben rondgetrokken kreeg ik een baantje als druivenplukker in de Beaujolais. Naast gratis wijn kreeg je ook nog geld! Genoeg zelfs om een ticket naar New York voor te kopen. Helaas werd die reis uitgesteld door de moeilijkste gebeurtenis uit mijn leven tot nu toe, het overlijden van mijn vader. In november ’87. Ondanks de tragiek van zijn vroege dood heeft zijn lange ziekbed ons wel heel dicht bij elkaar gebracht en heb ik alle losse eindjes van mijn puberteit aan elkaar kunnen knopen. Een spoedcursus volwassen worden.

Het enige dat bleef was de behoefte aan vrijheid en een ticket naar The Big Apple. Life goes on en ik dus ook. Het volgende jaar werd 1 groot avontuur. Ik liftte 65.000 km door noord- en midden Amerika. Via Chigago naar Denver, Seattle, San Fransisco, The Grand Canyon, Los Angeles en SanDiego, living the american dream. Daarna door naar Mexico, Guatamala tot aan Panama. Ik zou een boek nodig hebben om alles te vertellen.

Terug in Nederland had ik de nodige aanpassingsproblemen maar wel een bak meer levenservaring. Vanwege de vele ellende en misstanden die ik op reis had gezien vond ik het tijd om de wereld te verbeteren. Op naar de school voor de journalistiek in Utrecht, die ik echter na een jaar teleurgesteld de rug toekeerde toen ik gecensureerd werd voor de schoolkrant. Zelfkritiek is journalisten vreemd. Bij mij begon het wel te dagen dat je eerst jezelf moet verbeteren voordat je dat bij anderen lukt. Psychologen en goeroes gaven een hoop helderheid, maar waren ook de perfecte afleiding van het “echte” leven in de maatschappij.

Nog steeds aanpassingsproblemen. Tijd om serieus aan het werk te gaan dus. Na vele lullige baantjes (o.a. bij een chocoladefabriek) besloot ik om bij de televisie te gaan. Dat leek me een beroep waarmee je alle kanten op kon. Reizen, de wereld verbeteren, geld verdienen en bovenal veel vrijheid. Helaas, zonder gedegen opleiding moet je onderaan beginnen, kabels sjouwen, cue-bordjes ophouden, trouwreportages maken etc.

In 1992 had ik me opgewerkt tot geluidstechnicus, eerst bij het RTL-nieuws en later als freelancer. Eigen baas, leuk verdienen, leuke reisjes. De meeste van mijn 4 jaar eerder gestelde doelen had ik dus bereikt. Toch vervulde het geluidswerk niet. Op zoek naar een nieuwe uitdaging belandde ik bij Fox-Kids als presentator en programmamaker. Voor de camera voelde ik me al net zo lekker als erachter. Na 9 maanden jeugdtelevisie werd het tijd voor het grote werk. Aan het einde van de zomer van ’99 kreeg ik de rol van Marco de Graaf in Westenwind. Er volgden 2 jaar van intensieve opnameschema’s en een crashcourse acteren. De televizierring in 2000 was een mooie bekroning voor alle geleverde arbeid.

Nu sta ik aan de vooravond van weer een volgende stap in mijn leven, welke kant het op gaat weet alleen het leven nog maar. Ik houd je op de hoogte.